Przejdź do treści

Krótka odpowiedź

Kredyt to umowa z Prawa bankowego: udziela go wyłącznie bank, który oddaje środki do dyspozycji firmy na określony cel i czas, a firma zwraca wykorzystaną kwotę z odsetkami i prowizją. Pożyczka to umowa z Kodeksu cywilnego: pożyczkodawca przenosi na firmę własność pieniędzy, a ta zobowiązuje się zwrócić tę samą kwotę – i może jej udzielić także podmiot spoza sektora bankowego. Żadna z tych form nie jest sama w sobie lepsza; różnią się konstrukcją, a nie jakością.

Dwie definicje, dwie ustawy

Kredyt

Bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony kwotę z przeznaczeniem na ustalony cel. Kredytobiorca korzysta z niej na warunkach umowy, zwraca wykorzystaną kwotę z odsetkami w oznaczonych terminach i płaci prowizję. Umowa powinna być zawarta na piśmie, a jej obowiązkowe elementy – w tym cel – wymienia ustawa. Bank uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej, czyli zdolności do spłaty w terminach z umowy.

Pożyczka

Dający pożyczkę przenosi na biorącego własność określonej ilości pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość. Ustawa nie wymaga wskazania celu ani badania zdolności kredytowej – to strony decydują, co zapiszą w umowie. Pożyczka powyżej tysiąca złotych wymaga co najmniej formy dokumentowej, ale w finansowaniu firm umowę i tak spisuje się szczegółowo, a zabezpieczenia często ustanawia w akcie notarialnym.

Podstawa prawna

  • Art. 69 ust. 1 i 2 oraz art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (umowa kredytu, zdolność kredytowa).
  • Art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 Prawa bankowego (kredyt jako czynność zastrzeżona dla banków; pożyczki udzielane przez banki).
  • Art. 720 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (umowa pożyczki, forma).

Kto może finansować i jak to nazywa

Udzielanie kredytów jest czynnością bankową zastrzeżoną dla banków. Pożyczki mogą udzielać zarówno banki, jak i podmioty spoza sektora bankowego – firmy pożyczkowe, fundusze, inwestorzy prywatni, a nawet wspólnicy własnej spółki. Z tego wynikają dwie praktyczne wskazówki:

  • bank może zaoferować firmie zarówno kredyt, jak i pożyczkę – nazwa produktu w banku mówi o konstrukcji umowy,
  • podmiot niebędący bankiem nie udziela kredytów; jeśli tak nazywa swoją ofertę, to co najmniej nieprecyzyjny język, który warto wyjaśnić przed podpisaniem umowy.

Finansujący niebankowy zawiera więc z firmą umowę pożyczki. Mapę takich podmiotów przedstawia artykuł kto udziela pożyczek firmom poza bankiem.

„Do dyspozycji” a „na własność” – co to zmienia w kosztach

Najbardziej odczuwalna różnica dotyczy wypłaty. Kredyt może pozostawać do dyspozycji firmy, która sięga po środki w miarę potrzeb – wtedy odsetki nalicza się od kwoty wykorzystanej, a prowizja zwykle od przyznanej. Pożyczka przenosi pieniądze na własność biorącego; najczęściej wypłaca się ją w całości albo w ustalonych w umowie transzach, a odsetki biegną od wypłaconej kwoty.

Przykład ilustracyjny

Firma ma zapewnione finansowanie 1 000 000 zł na rok, ale przeciętnie wykorzystuje 600 000 zł. Dla czytelności przyjęto takie samo oprocentowanie 10% rocznie i prowizję 1% w obu wariantach. W wariancie A kredyt jest do dyspozycji i odsetki liczy się od średniego wykorzystania. W wariancie B pożyczka zostaje wypłacona w całości na początku okresu.

PozycjaA: kredyt do dyspozycjiB: pożyczka w całości
Kwota objęta odsetkami600 000 zł1 000 000 zł
Odsetki za rok60 000 zł100 000 zł
Prowizja od kwoty przyznanej10 000 zł10 000 zł
Koszt roczny70 000 zł110 000 zł

Różnica nie wynika z tego, że kredyt jest „tańszy”, lecz z płacenia za pieniądze, które leżą na rachunku. Pożyczka wypłacana w transzach dopasowanych do wydatków zmniejsza tę różnicę. Liczby przyjęte wyłącznie do obliczeń – to nie jest oferta ani typowe warunki.

Cel, ocena i zabezpieczenia w praktyce

  • Cel – w kredycie jest ustawowym elementem umowy, a wykorzystanie środków niezgodnie z nim zwykle daje bankowi podstawę do reakcji. W pożyczce dla firmy cel również wpisuje się do umowy, bo na nim opiera się ocena ryzyka, ale wynika to z ustaleń stron, nie z ustawy.
  • Ocena – bank bada zdolność kredytową według przepisów i wewnętrznych procedur nadzorowanych przez KNF. Pożyczkodawca sam ustala kryteria; w private debt ocena koncentruje się na zabezpieczeniu i realnym źródle spłaty, zawsze łącznie.
  • Zabezpieczenia – zarówno bank, jak i pożyczkodawca korzystają z tych samych instytucji: hipoteki, zastawu rejestrowego, weksla, poręczenia, oświadczenia o poddaniu się egzekucji.
  • Koszt – limit odsetek maksymalnych z Kodeksu cywilnego dotyczy co do zasady obu umów, także między przedsiębiorcami.

Uwaga

Swoboda umowy pożyczki działa w obie strony. Pozwala dopasować harmonogram, wypłatę i zabezpieczenia do projektu, ale też przenosi na firmę ciężar uważnej lektury warunków: kosztów, przesłanek wypowiedzenia i skutków opóźnienia. Przy większych kwotach projekt umowy warto przejrzeć z prawnikiem.

Jak z tej wiedzy skorzystać

Różnica prawna sama nie przesądza wyboru. Przydaje się w trzech momentach:

  • przy czytaniu oferty – nazwa umowy podpowiada, kto jest finansującym i jakie przepisy mają zastosowanie,
  • przy planowaniu wypłaty – jeśli wydatki rozkładają się w czasie, warto negocjować transze albo limit do dyspozycji, a nie płacić odsetek od całej kwoty od pierwszego dnia,
  • przy łączeniu źródeł – pożyczka pozabankowa jako pomost do kredytu wymaga ustalenia z góry kolejności zabezpieczeń i sposobu spłaty.

Porównanie modeli finansowania – kosztu, czasu decyzji i elastyczności – zawiera strona private debt vs kredyt bankowy.

Pytania i odpowiedzi

  • Nie. Udzielanie kredytów jest czynnością zastrzeżoną dla banków. Podmiot niebankowy finansuje firmy na podstawie umowy pożyczki.

  • Ustawa tego nie ogranicza, ale umowa zwykle tak. Finansujący ocenia ryzyko przez pryzmat celu i źródła spłaty, więc cel zapisuje się w umowie, a jego naruszenie może być podstawą wypowiedzenia.

  • Tak. Bank przy ocenie zdolności uwzględnia wszystkie zobowiązania firmy, niezależnie od tego, czy wynikają z kredytu, czy z pożyczki. Liczy się wysokość rat lub kwota jednorazowej spłaty i termin.

  • Sama umowa pożyczki nie wymaga aktu notarialnego. Notariusz jest potrzebny do niektórych zabezpieczeń, np. ustanowienia hipoteki przez właściciela nieruchomości czy oświadczenia o poddaniu się egzekucji.

Sprawdź, czy private debt pasuje do Twojej firmy

Wstępna kwalifikacja jest bezpłatna i niezobowiązująca. Odpowiadamy następnego dnia roboczego.