Alternatywa dla kredytu bankowego

Zamiast pytać "co zamiast banku?", lepiej zapytać "co dokładnie chcę sfinansować i z czego to spłacę?". Odpowiedź zwykle wskazuje właściwe narzędzie:

• Leasing – zakup maszyn, pojazdów, sprzętu. Zabezpieczeniem jest sam przedmiot, ale środków nie da się użyć na inny cel. Porównanie: private debt a leasing.
• Faktoring – finansowanie wystawionych faktur, dobre przy powtarzalnej sprzedaży z odroczonym terminem płatności. Porównanie: private debt a faktoring.
• Obligacje – większe kwoty i dłuższe okresy, ale wymagają przygotowania emisji i wiarygodności wobec inwestorów.
• Inwestor kapitałowy – kapitał bez obowiązku spłaty, w zamian za udział w firmie i wpływ na decyzje.
• Private debt – pożyczka od finansującego spoza sektora bankowego, zwykle zabezpieczona nieruchomością, na niemal dowolny uzasadniony cel: zakup, inwestycję, pomost, płynność, refinansowanie.

Część firm sięga po finansowanie spoza banku z wyboru, a nie z konieczności. Dzieje się tak, gdy przewagi banku – niższa cena i długi okres – nie mają w danej sytuacji większego znaczenia, a liczą się inne cechy:

• termin transakcji jest krótszy niż realny czas procesu kredytowego,
• cel jest nietypowy lub jednorazowy i nie mieści się w standardowej ofercie bankowej,
• firma chce dopasować harmonogram spłaty do konkretnego wpływu, a nie do miesięcznej raty,
• zabezpieczeniem jest majątek, który bank wycenia ostrożnie lub nie przyjmuje wcale,
• firma nie chce zmieniać struktury właścicielskiej, więc inwestor kapitałowy nie wchodzi w grę.

Oprocentowanie to tylko jedna z pozycji. Przy porównywaniu kredytu z alternatywą warto zestawić wszystkie koszty, które firma poniesie od złożenia wniosku do ostatniej spłaty:

• prowizje za udzielenie, przedłużenie i wcześniejszą spłatę,
• koszty wyceny, ubezpieczeń, notariusza i wpisów w księdze wieczystej,
• koszt obsługi wymogów umownych – raportowania, wskaźników finansowych, zgód na zmiany w firmie,
• czas, po którym środki będą realnie dostępne, i to, co firma traci, czekając na nie.

Dopiero taki rachunek pokazuje, czy droższa nominalnie oferta jest rzeczywiście droższa w danym zastosowaniu. Przy krótkim okresie finansowania różnica w oprocentowaniu przekłada się na relatywnie niewielką kwotę, a szybkość i elastyczność mogą mieć większą wartość niż kilka punktów procentowych rozłożonych na długie lata. Analogicznie przy długim okresie: tam nawet niewielka różnica w stawce sumuje się w znaczną kwotę i zwykle przesądza na korzyść banku. Więcej: jak policzyć całkowity koszt finansowania.

Uczciwe porównanie wymaga też wskazania sytuacji odwrotnych. Jeśli firma ma czas, standardowy cel, stabilne wyniki i zabezpieczenie akceptowane przez banki, kredyt bankowy zwykle wygra kosztem. Podobnie przy finansowaniu długoterminowym, spłacanym przez wiele lat z bieżących zysków – tu wyższa cena finansowania spoza banku kumuluje się z każdym rokiem. Więcej: private debt vs kredyt bankowy – zestawienie cech obu ścieżek oraz kiedy wybrać bank, a kiedy private debt – cztery pytania.

Dobre rozwiązanie często łączy oba światy: private debt finansuje etap, którego bank nie obejmuje lub nie zdąży sfinansować, a kredyt bankowy przejmuje finansowanie, gdy projekt spełni już jego kryteria. Takie zaplanowane przejście obniża łączny koszt i daje firmie jasny horyzont. Sytuacje, w których finansowanie spoza banku po prostu się nie opłaca, opisuje poradnik kiedy private debt jest złym pomysłem.