Private debt vs faktoring

Firma przekazuje faktorowi wierzytelności z wystawionych faktur, a faktor wypłaca jej większość ich wartości od razu, nie czekając na termin płatności. Gdy odbiorca zapłaci, faktor rozlicza resztę po potrąceniu swojego wynagrodzenia. Faktor ocenia przede wszystkim wiarygodność odbiorców, bo to od nich oczekuje zapłaty, i przyznaje limity na poszczególnych kontrahentów.

W wariancie z regresem ryzyko niewypłacalności odbiorcy wraca do firmy. W wariancie bez regresu faktor przejmuje je w ustalonym zakresie, co zwykle podnosi koszt. Faktoring ma sens tylko wtedy, gdy firma sprzedaje innym przedsiębiorcom z odroczonym terminem płatności, a jej odbiorcy są wiarygodni w ocenie faktora. Odbiorca najczęściej wie o faktoringu, bo ma płacić na rachunek faktora – choć istnieją też formy niejawne.

• Źródło finansowania. Faktoring wypłaca pieniądze z faktur, które już istnieją. Private debt nie potrzebuje faktur – kwota wynika z celu i wartości zabezpieczenia.
• Kogo ocenia finansujący. Faktor patrzy na odbiorców i jakość sprzedaży. Finansujący private debt patrzy na aktywo, cel i plan spłaty samej firmy.
• Charakter finansowania. Faktoring działa w trybie ciągłym i odnawia się z każdą fakturą. Private debt to zwykle jednorazowa wypłata z określonym terminem spłaty.
• Swoboda wykorzystania. Pieniądze z faktoringu można przeznaczyć na dowolny cel, ale ich wysokość jest ograniczona wartością bieżących faktur. Private debt pozwala sfinansować wydatek wielokrotnie przekraczający miesięczną sprzedaż.
• Relacja z odbiorcami. Faktoring zwykle angażuje odbiorców w proces płatności. Private debt pozostaje sprawą między firmą a finansującym.

Jak porównać koszt obu rozwiązań

Koszt faktoringu nalicza się od każdej sfinansowanej faktury – zwykle jako prowizja i odsetki za czas do zapłaty przez odbiorcę – i trwa tak długo, jak firma korzysta z usługi. Koszt private debt dotyczy jednej kwoty w określonym okresie. Aby porównać je rzetelnie, trzeba przeliczyć oba na tę samą podstawę: ile firma zapłaci w skali roku za dostęp do podobnej kwoty kapitału, uwzględniając wszystkie opłaty, a nie tylko stawkę z oferty. Przy faktoringu warto też doliczyć koszt ryzyka – w wariancie z regresem niezapłacona faktura i tak wraca do firmy. Porównanie na liczbach: private debt a faktoring na przykładzie.

Faktoring jest lepszy, gdy problem jest powtarzalny: firma sprzedaje innym firmom z długimi terminami płatności, a wraz ze wzrostem sprzedaży rośnie dziura w kapitale obrotowym. Private debt jest lepszy, gdy potrzeba jest jednorazowa i większa niż strumień faktur – zakup nieruchomości, przejęcie, spłata drogiego zobowiązania – albo gdy firma sprzedaje głównie konsumentom i faktur do sfinansowania po prostu nie ma. Gdy problemem jest bieżąca płynność, a nie faktury, pomocne jest porównanie private debt a kredyt obrotowy.

Obie formy dobrze się uzupełniają: faktoring finansuje bieżącą sprzedaż, a private debt pod zabezpieczenie na nieruchomości – inwestycję, która tę sprzedaż zwiększy. Przy łączeniu trzeba uważać, by przelew wierzytelności na rzecz faktora nie kolidował z zabezpieczeniami ustanowionymi dla innego finansującego – te same należności nie mogą jednocześnie służyć dwóm stronom. Więcej: cesja wierzytelności jako zabezpieczenie.