Definicja private debt

Definicję najłatwiej zrozumieć, rozkładając ją na cztery składniki. Dopiero wszystkie razem odróżniają private debt od innych form finansowania. Jak definicja przekłada się na codzienną rozmowę firmy z finansującym, pokazuje opis private debt z perspektywy przedsiębiorcy, a strukturę rynku i źródła kapitału – artykuł private debt jako klasa aktywów.

• Dług – finansujący nabywa wierzytelność, a nie udział w firmie. Kapitał musi zostać zwrócony w ustalonym terminie, z uzgodnionym wynagrodzeniem. Nie ma podziału zysku ani prawa głosu.
• Prywatny charakter – transakcja jest zawierana bezpośrednio między stronami (lub w wąskim gronie finansujących), bez prospektu, oferty publicznej i notowań. Warunki nie są jawne dla rynku.
• Niebankowy finansujący – kapitał pochodzi od funduszy dłużnych, inwestorów instytucjonalnych, family offices lub wyspecjalizowanych pożyczkodawców, a nie z bilansu banku zasilanego depozytami.
• Indywidualna struktura – kwota, okres, harmonogram, zabezpieczenia i zobowiązania dodatkowe są ustalane pod konkretną transakcję, a nie wybierane z katalogu produktów.

Cechy typowe, ale niedefinicyjne

Niektóre cechy pojawiają się w transakcjach private debt tak często, że bywają mylnie traktowane jako część definicji. W rzeczywistości są tylko typowe:

• zabezpieczenie – zwykle hipoteka, zastaw lub cesja, choć zdarzają się transakcje oparte głównie na przepływach,
• wyższy koszt niż w banku – wynik profilu ryzyka i elastyczności, a nie sama istota pojęcia,
• cel określony w umowie – finansowanie konkretnej transakcji, projektu lub luki czasowej,
• zobowiązania informacyjne i finansowe – tzw. kowenanty, które pozwalają finansującemu monitorować dłużnika.

Private debt a private credit

W wielu tekstach oba terminy są stosowane zamiennie. Jeśli się je rozróżnia, private credit oznacza zwykle szerszą kategorię rynku prywatnego finansowania kredytowego jako klasy aktywów inwestycyjnych, a private debt – samą formę długu udzielanego firmom. Dla przedsiębiorcy szukającego kapitału różnica ma znaczenie głównie terminologiczne. Więcej: private credit a private debt.

Private debt a kredyt bankowy

Kredyt bankowy też jest długiem i też bywa negocjowany, ale udziela go bank działający w ramach regulacji sektora bankowego i wewnętrznej polityki kredytowej. To właśnie źródło kapitału i sposób oceny ryzyka oddzielają oba pojęcia. Szczegóły omawia porównanie private debt vs kredyt bankowy.

Private debt a obligacje

Obligacje oferowane publicznie i notowane na rynku to dług publiczny w sensie rynkowym – z dokumentem ofertowym i wieloma anonimowymi inwestorami. Obligacje objęte w emisji niepublicznej przez jednego lub kilku inwestorów bywają natomiast zaliczane do private debt, bo ekonomicznie działają jak prywatnie negocjowana pożyczka.

Private debt a pożyczka pozabankowa

W polskiej praktyce private debt bywa nazywany po prostu pożyczką pozabankową dla firm. To określenie jest trafne co do źródła kapitału, ale nieprecyzyjne: tą samą nazwą opisuje się też drobne, wystandaryzowane produkty dla mikroprzedsiębiorców, które nie mają indywidualnej struktury, analizy zabezpieczenia ani negocjowanej dokumentacji charakterystycznych dla private debt.

Private debt a private equity

Private equity to kapitał własny: inwestor obejmuje udziały, współdecyduje o spółce i zarabia na wzroście jej wartości. Private debt nie daje finansującemu udziałów – zarabia on na koszcie długu i chroni się zabezpieczeniem.

Precyzyjne rozumienie pojęcia pomaga uniknąć nieporozumień. Do private debt w znaczeniu stosowanym w finansowaniu firm nie należą:

• pożyczki konsumenckie i chwilówki dla osób prywatnych,
• kredyty i linie kredytowe udzielane przez banki,
• emisje obligacji kierowane do szerokiego grona inwestorów w ofercie publicznej,
• finansowanie udziałowe, w którym inwestor staje się wspólnikiem.