Private credit a private debt

W języku angielskim „credit” i „debt” opisują tę samą relację z dwóch stron. „Credit” akcentuje udzielenie finansowania i ocenę wiarygodności dłużnika – stąd „credit analysis” czy „credit fund”. „Debt” akcentuje zobowiązanie, które powstaje po stronie firmy, i jego miejsce w strukturze finansowania. W efekcie oba słowa naturalnie łączą się z „private”, a wybór jednego z nich często wynika z tradycji danego środowiska, a nie z różnicy merytorycznej.

Różne instytucje – zarządzający, dostawcy danych, media finansowe, organizacje branżowe – wypracowały własne przyzwyczajenia językowe. W jednym źródle ten sam fundusz będzie opisany jako „private credit fund”, w innym jako „private debt fund”. Dlatego ani nazwa funduszu, ani tytuł raportu nie przesądzają o zakresie, jaki się za nimi kryje.

1. Synonimy

Podejście spotykane bardzo często: oba terminy opisują rynek niebankowego, prywatnie negocjowanego długu. Tak też warto je rozumieć, jeśli autor nie podaje własnej definicji.

2. Private credit jako pojęcie szersze

W tym ujęciu private credit obejmuje cały rynek prywatnego finansowania kredytowego jako klasę aktywów – także finansowanie oparte na portfelach należności, sprzęcie czy innych aktywach – a private debt oznacza węższą grupę: dług udzielany przedsiębiorstwom. Takie rozróżnienie przyjmuje m.in. definicja private debt.

3. Private debt jako pojęcie szersze

Spotyka się też odwrotny układ: private debt jako nazwa całej klasy aktywów obejmującej direct lending, mezzanine, dług w sytuacjach szczególnych, dług nieruchomościowy i infrastrukturalny, a private credit jako określenie węższe, odnoszone przede wszystkim do bezpośrednich pożyczek dla firm.

Żadne z tych podejść nie jest „jedynie słuszne”. Każde jest spójne wewnętrznie, o ile autor konsekwentnie się go trzyma i jasno je opisze.

Różnica w nazewnictwie ma największe znaczenie przy danych o wielkości rynku, wynikach funduszy czy udziale w portfelach inwestorów. Ta sama działalność, policzona według różnych definicji, daje zupełnie inne wyniki.

Ten sam portfel może więc wyglądać na ponad dwukrotnie większy tylko dlatego, że inaczej ustalono granice kategorii. Porównując dwa raporty, trzeba najpierw sprawdzić, czy mówią o tym samym.

• Znajdź definicję – rzetelny raport opisuje, które segmenty obejmuje i które pomija.
• Sprawdź, co jest mierzone – wartość udzielonych pożyczek, kapitał zadeklarowany przez inwestorów i kapitał jeszcze niezainwestowany to trzy różne wielkości.
• Zwróć uwagę na geografię i walutę – dane globalne, europejskie i krajowe nie są porównywalne wprost.
• Ustal datę i autora – rynek prywatny zmienia się szybko, a metodologie bywają aktualizowane.

A co z perspektywy firmy szukającej finansowania?

Dla przedsiębiorcy rozróżnienie ma znaczenie głównie wtedy, gdy czyta materiały branżowe. W rozmowie z finansującym liczą się konkretne warunki: kwota, okres, koszt, zabezpieczenia i zobowiązania z umowy. Nazwa nadana rynkowi nie zmienia żadnego z tych parametrów. Przegląd segmentów, które mogą kryć się pod obiema nazwami, zawiera artykuł czym jest private debt.

Obok private credit i private debt w materiałach rynkowych pojawia się kilka terminów, które opisują fragmenty tego samego obszaru albo jego sąsiedztwo:

• Direct lending – bezpośrednie pożyczki dla przedsiębiorstw; jeden z segmentów, czasem używany jako synonim całości.
• Leveraged loans – kredyty dla mocno zadłużonych spółek, organizowane zwykle przez banki i rozprowadzane wśród wielu inwestorów; to rynek sąsiedni, a nie część private debt.
• High yield – obligacje o niższej wiarygodności kredytowej notowane na rynku publicznym.
• Asset-based finance – finansowanie oparte na portfelach aktywów: należnościach, leasingach, sprzęcie; w części źródeł włączane do private credit.
• Special situations i distressed – dług firm w trudnej sytuacji; bywa zaliczany do private debt, a bywa traktowany jako osobna strategia.

Gdy raport zestawia „private credit” z „leveraged loans” i „high yield”, zwykle ma na myśli dług negocjowany prywatnie w odróżnieniu od długu, którym obraca się na rynku. Granica nie zawsze jest jednak ostra – część transakcji łączy cechy obu światów, dlatego klasyfikacja zależy od przyjętej metodologii.