Private debt a faktoring

Hurtownia sprzedaje firmom wykonawczym z terminem płatności 60 dni. Od marca do sierpnia sprzedaż rośnie, a razem z nią należności: towar trzeba zapłacić dostawcom wcześniej, niż odbiorcy zapłacą hurtowni. Właściciel szacuje, że przez te sześć miesięcy brakuje mu średnio 1 000 000 zł kapitału obrotowego. Ma do wyboru:

• Faktoring – przekazywanie faktur faktorowi, który wypłaca zaliczkę od razu i czeka na zapłatę od odbiorców.
• Private debt – pożyczka na sześć miesięcy zabezpieczona hipoteką na budynku magazynowym, którego hurtownia jest właścicielem.

Faktoring opiera się na przelewie wierzytelności: faktor nabywa prawo do zapłaty od odbiorcy. Taki przelew co do zasady nie wymaga zgody dłużnika, chyba że umowa z odbiorcą zastrzega zakaz przelewu – dlatego przed rozmową z faktorem warto przejrzeć umowy z największymi klientami.

Obie strony badają co innego. Faktor sprawdza przede wszystkim odbiorców hurtowni: ich wiarygodność, historię płatności i to, czy faktury nie są sporne. Pożyczkodawca patrzy na samą hurtownię – wartość i stan prawny magazynu, wyniki z poprzednich sezonów i to, z jakich wpływów pożyczka zostanie spłacona po zakończeniu sezonu. Inne są więc też dokumenty, które trzeba przygotować.

Koszt faktoringu nalicza się od każdej faktury, a private debt – od jednej kwoty. Aby porównać je uczciwie, trzeba sprowadzić oba do tego samego okresu i tej samej średniej kwoty finansowania.

Obie formy różnią się tym, co firma oddaje w zamian za pieniądze i jak łatwo dopasować je do zmian w sezonie.

Faktoring ma jeszcze jedną cechę, którą łatwo przeoczyć: zaliczkę dostaje się dopiero od wystawionej faktury. Na samym początku sezonu, gdy hurtownia musi kupić towar, zanim go sprzeda, faktur jest mało, a potrzeba gotówki – największa. Private debt finansuje ten pierwszy zakup, bo nie czeka na sprzedaż. Finansowanie zakupu towaru przed jego sprzedażą pokazuje scenariusz zakupu partii towaru z przedpłatą u dostawcy.

Ogólne różnice między tymi formami, niezwiązane z tym przypadkiem, opisuje porównanie private debt vs faktoring.

W opisanej hurtowni najrozsądniejszy może być wariant mieszany: faktoring dla odbiorców, których faktor akceptuje, i mniejsza pożyczka private debt na pozostałą lukę oraz pierwszy zakup towaru przed sezonem. Firma płaci wtedy wyższą cenę tylko za tę część finansowania, której faktoring nie obejmie. Takie połączenie ma sens, gdy:

• limit faktoringowy nie pokrywa całej potrzeby, bo część odbiorców nie przechodzi oceny faktora,
• obok bieżącej sprzedaży pojawia się jednorazowy wydatek – zakup zapasu, sprzętu lub spłata zaległości,
• firma ma wolne zabezpieczenie na nieruchomości i jasny moment spłaty pożyczki, np. koniec sezonu.

Przy łączeniu trzeba uzgodnić, że te same należności nie służą dwóm finansującym naraz. Jeżeli pożyczkodawca chciałby dodatkowo przelewu wierzytelności na zabezpieczenie, musi on obejmować faktury spoza umowy faktoringowej – zagadnienie opisuje artykuł o cesji wierzytelności jako zabezpieczeniu. Gdy luka wynika z jednego dużego, opóźnionego wpływu, warto też poznać finansowanie do czasu wpływu należności.