Finansowanie dłużne dla firm

Zanim firma wybierze konkretną formę długu, warto zrozumieć, czym dług różni się od pieniędzy inwestora:

• Kontrola – wierzyciel nie staje się wspólnikiem i nie decyduje o firmie; inwestor kapitałowy zwykle tak.
• Koszt – dług ma określoną cenę; inwestor dzieli się zyskiem i wzrostem wartości firmy, co przy sukcesie bywa znacznie droższe.
• Obowiązek spłaty – dług trzeba oddać niezależnie od wyników; kapitał własny nie wymaga zwrotu.
• Zabezpieczenie – dług często wymaga obciążenia majątku; kapitał własny nie.

Dług jest więc dobrym wyborem, gdy firma ma przewidywalne źródło spłaty i chce zatrzymać całą wartość przedsięwzięcia dla siebie. Więcej: private debt a inwestor kapitałowy – dług czy udziały.

Dźwignia działa w obie strony

Finansowanie dłużne zwiększa skalę działania bez rozwadniania udziałów: jeśli inwestycja zarabia więcej, niż kosztuje dług, nadwyżka w całości zostaje u właścicieli. Ten sam mechanizm działa jednak odwrotnie, gdy projekt nie spełnia oczekiwań – koszt długu trzeba ponieść niezależnie od wyniku. Dlatego zanim firma zdecyduje o formie długu, powinna sprawdzić, czy jej przepływy udźwigną obsługę zobowiązania także w ostrożnym scenariuszu. Więcej: dźwignia finansowa w firmie.

Kredyt bankowy

Podstawowa i zwykle najtańsza forma długu – dla firm, które spełniają politykę kredytową banku i mogą przejść jego procedurę.

Leasing

Finansowanie konkretnego środka trwałego – maszyny, pojazdu, urządzenia – w którym przedmiot sam stanowi zabezpieczenie.

Faktoring

Zamiana niezapłaconych faktur na gotówkę przed terminem płatności; rozwiązuje problem płynności, a nie finansowania inwestycji. Więcej: private debt a faktoring.

Obligacje

Dług zaciągany przez emisję papierów wartościowych, wymagający przygotowania emisji i znalezienia inwestorów. Więcej: od jakiej kwoty emisja obligacji się opłaca.

Private debt

Dług od finansującego spoza sektora bankowego, negocjowany indywidualnie, zwykle zabezpieczony aktywami. Sprawdza się w transakcjach pilnych i niestandardowych – kosztem wyższej ceny. Jego przewagą jest możliwość dopasowania okresu, harmonogramu i zabezpieczeń do konkretnej transakcji, a nie do katalogu produktów, dlatego często uzupełnia kredyt bankowy, zamiast go zastępować.

Najczęstszy błąd to finansowanie potrzeby niewłaściwym instrumentem: inwestycji wieloletniej krótkim długiem albo bieżącej płynności kredytem inwestycyjnym. Pomagają cztery pytania:

• Na co? Środek trwały wskazuje na leasing, należności – na faktoring, nieruchomość lub transakcja – na kredyt albo private debt.
• Na jak długo? Horyzont długu powinien odpowiadać czasowi, w którym finansowany cel zacznie generować pieniądze na spłatę.
• Czym zabezpieczyć? Dostępne aktywa w dużej mierze określają, które formy są w zasięgu.
• Z czego spłacić? Regularne przepływy pasują do rat, jednorazowe zdarzenie – do spłaty na końcu okresu.

Struktura zadłużenia jako całość

Firmy rzadko korzystają z jednej formy długu. Zdrowa struktura łączy kilka instrumentów, z których każdy finansuje to, do czego został stworzony: leasing – flotę, faktoring – należności, kredyt – inwestycje, a private debt – sytuacje pilne lub nietypowe. Warto przy tym pamiętać, że umowy z jednym finansującym mogą ograniczać zaciąganie kolejnych zobowiązań lub ustanawianie zabezpieczeń na rzecz innych – przed nowym długiem dobrze jest przejrzeć warunki obecnych umów.

Private debt nie jest jednym produktem. W zależności od zabezpieczenia, celu i źródła spłaty przybiera kilka form, które różnią się logiką oceny i typowym zastosowaniem:

Finansowanie zabezpieczone aktywami

Finansowanie zabezpieczone nieruchomością

Finansowanie pomostowe

Finansowanie niestandardowe