Formy private debt dla firm

Private debt rzadko jest pierwszym wyborem do finansowania codziennej działalności. Firmy korzystają z niego, gdy pojawia się konkretne zdarzenie, które wymaga kapitału w określonym czasie i na określony cel. Typowe przykłady:

• okazja inwestycyjna z krótkim terminem decyzji – zakup gruntu, nieruchomości, maszyn z drugiej ręki albo udziałów w innej spółce,
• luka płynnościowa między wydatkiem a wpływem, którego data jest znana – np. wypłatą kredytu, sprzedażą aktywa lub rozliczeniem kontraktu,
• uporządkowanie kilku drogich lub krótkoterminowych zobowiązań w jedno finansowanie z czytelnym harmonogramem,
• projekt, który bank uznał za zbyt nietypowy, choć jego ekonomia się broni,
• potrzeba kapitału bez wpuszczania do spółki nowego wspólnika.

Wspólny mianownik tych sytuacji to jasno nazwany cel i przewidywalny moment, w którym finansowanie zostanie spłacone lub zrefinansowane. Formy i harmonogramy spłaty opisuje artykuł private debt dla firm.

Mechanizm jest ten sam, ale akcenty zależą od profilu działalności:

• Firma produkcyjna – najczęściej finansuje rozbudowę, zakup hali lub kapitał na obsługę dużego zamówienia, a zabezpieczeniem bywa nieruchomość zakładu.
• Handel i usługi – potrzeba zwykle dotyczy płynności lub przejęcia innego podmiotu; firma często nie ma dużego majątku, więc zabezpieczeniem bywa nieruchomość właściciela.
• Firma działająca na rynku nieruchomości – private debt finansuje zakup gruntu, etap projektu lub lukę do kredytu bankowego, a zabezpieczeniem jest sama nieruchomość.
• Grupa spółek – kapitał trafia do jednej spółki, a zabezpieczenie pochodzi z majątku innej, co wymaga uporządkowania zgód korporacyjnych i poręczeń wewnątrz grupy.

Bank opiera decyzję głównie na historii finansowej i zdolności kredytowej liczonej według wewnętrznych modeli. Finansujący private debt bierze te dane pod uwagę, ale rozkłada akcenty inaczej. Kluczowe pytania brzmią:

Na co idą pieniądze?

Cel powinien dać się opisać w kilku zdaniach i powiązać z konkretnym efektem: przychodem, oszczędnością, zakończeniem projektu albo sprzedażą aktywa.

Co zabezpiecza finansowanie?

Najczęściej jest to nieruchomość lub inne aktywo, którego wartość da się rzetelnie oszacować. Liczy się nie tylko wycena, ale też stan prawny, obciążenia i to, jak łatwo aktywo byłoby sprzedać.

Skąd przyjdzie spłata?

Finansujący chce zobaczyć źródło spłaty niezależne od dobrej woli – przepływy z działalności, sprzedaż, refinansowanie bankowe po zakończeniu etapu. Dobrze, gdy firma ma też wariant awaryjny.

Dzięki temu firma ze słabszym rokiem w sprawozdaniu, ale z mocnym zabezpieczeniem i wiarygodnym planem, może dostać finansowanie, którego nie uzyskałaby w banku. Działa to również w drugą stronę: dobre wyniki bez zabezpieczenia i bez planu wyjścia zwykle nie wystarczą. Więcej: co wpływa na decyzję finansującego.

Private debt kosztuje zwykle więcej niż kredyt bankowy, bo finansujący bierze na siebie ryzyko, którego bank nie chciał przyjąć, i działa szybciej. Dlatego nie ma sensu, gdy:

• firma kwalifikuje się do kredytu bankowego i ma czas na jego procedurę,
• potrzeba jest stała i odnawialna – lepiej sprawdzi się linia kredytowa lub faktoring,
• kapitał ma pokryć bieżące straty bez planu ich zatrzymania,
• finansowany projekt nie wygeneruje zwrotu wyższego niż koszt długu.

Więcej o granicach tego narzędzia: kiedy private debt nie jest dobrym rozwiązaniem.